Córka mieszka 20 minut ode mnie na Ursynowie i dzwoni raz na trzy tygodnie. W maju zadzwoniła cztery razy w jednym tygodniu - za każdym razem zaczynała od „Mamo, jak się czujesz?", a kończyła na „Mogłabyś wziąć Kubusia?". W czerwcu znów cisza.

Plastikowy dinozaur stoi na półce w kuchni, między solniczką a doniczką z bazylią. Zielony, z odgryzionym ogonem i ślinionym pyskiem - Kubuś nie rusza się z domu bez tego dinozaura. A jednak zostawił go u mnie cztery tygodnie temu i nikt nie zadzwonił, żeby zapytać, czy mogę go oddać.

Wzięłam go do ręki, kiedy zmywałam naczynia po kolacji. Jedna osoba, jeden talerz, jeden kubek. Dinozaur był lekki i trochę lepki, jak wszystko, czego dotykają czterolatki. Odstawiłam go z powrotem na półkę i pomyślałam, że powinnam zadzwonić do Kingi. Potem pomyślałam, że nie powinnam.

Bo to nie ja przestałam dzwonić.

Kinga mieszka na Ursynowie. Dwadzieścia minut metrem od mojego Mokotowa. Kiedy ją o to zapytasz, powie: daleko, trudny dojazd, trzeba się przesiadać. Kiedy sprawdzisz - jedna linia, bez przesiadki, Wilanowska na Ursynów Północny. Dwadzieścia minut z czekaniem na peronie.

Przez trzydzieści dwa lata pracowałam w księgowości w firmie budowlanej przy Puławskiej. Cyfry, faktury, terminy. Nauczyłam się liczyć wszystko, łącznie z dniami między telefonami od córki.

Średnio raz na trzy tygodnie. Czasem dwadzieścia dni, czasem szesnaście. Zwykle w niedzielę wieczorem, między dwudziestą a dwudziestą pierwszą, kiedy Kubuś już śpi, a Kinga ma chwilę przy serialu.

Rozmowa trwa osiem do dwunastu minut. Wiem, bo po pewnym czasie zaczęłam patrzeć na zegarek. Nie ze złośliwości. Z ciekawości - bo księgowe mają takie przywary.

Ryszard umarł pięć lat temu. Wylew, na balkonie, w niedzielne popołudnie. Kinga przyjechała tego samego wieczoru i została trzy dni. Potem wróciła do siebie i wrócił normalny rytm - telefon raz na trzy tygodnie.

A potem przyszedł maj.

Pierwszy telefon - poniedziałek. "Mamo, jak się czujesz? Dawno nie rozmawiałyśmy." Serce mi podskoczyło. Może coś się zmieniło, pomyślałam, może zatęskniła. Ale po czterech minutach ogólnych pytań Kinga przeszła do rzeczy: opiekunka Kubusia złożyła wypowiedzenie, nowa jeszcze nie zaczęła, Paweł ma konferencję w Gdańsku. "Mogłabyś wziąć Kubusia we wtorek i środę?"

Mogłam. Oczywiście, że mogłam.

We wtorek Kubuś przyjechał z plecaczkiem, dinozaurem i koszulką do przebrania. Pachniał kremem truskawkowym i przedszkolem. Zrobiliśmy naleśniki, potem budowaliśmy wieżę z pudełek po butach, potem oglądaliśmy bajkę o psie, który zgubił kość. Zasnął u mnie na kanapie z dinozaurem pod brodą.

Kinga zabrała go w środę wieczorem. "Mamo, jesteś złota, dziękuję." Uśmiechnęłam się. To było dobre uczucie - być potrzebną.

W czwartek telefon. "Mamo, jak się czujesz?" Pytanie jak klucz do zamka - jeden obrót i już wiem, co będzie za drzwiami. Nowa opiekunka odwołała spotkanie organizacyjne, Kinga ma ważną prezentację w pracy, czy mogłabym w piątek? Mogłam.

W piątek Kubuś narysował mi dom z kominem i dziwnym fioletowym zwierzęciem, które - jak wyjaśnił poważnie - było smokiem opiekującym się dinozaurami. Przykleiłam rysunek na lodówce magnesem.

W sobotę telefon. Tym razem "jak się czujesz" trwało może minutę. "Mamo, mamy z Pawłem wesele koleżanki w sobotę wieczorem, Kubuś mógłby u ciebie nocować?"

Mógł. Oczywiście, że mógł. Pościeliłam mu na kanapie, położyłam dinozaura na poduszce i czekałam.

Cztery telefony w jednym tygodniu. Cztery razy "jak się czujesz" i cztery razy "mogłabyś wziąć Kubusia." I za każdym razem to samo uczucie - pół radości, że wnuczek jest blisko, i pół czegoś, czego nie umiałam nazwać. Jakby ktoś przynosił mi kwiaty, ale tylko dlatego, że potrzebował wazonu.

Kubuś był cudowny. Opowiadał o kolegach z przedszkola, pytał, dlaczego zegar na ścianie tak głośno tyka, jadł kanapki z serem żółtym obcinając skórki i układając je w kółko na talerzu. Kiedy wychodził, przytulał się mocno i mówił "pa, babciu" z takim przekonaniem, jakby to on tu rządził.

W ostatni majowy weekend Kinga odebrała go po weselu. Wyglądała na zmęczoną. "Dzięki, mamo. Od poniedziałku zaczyna nowa opiekunka, więc wracamy do normy."

Do normy. Czyli do ciszy.

I tak się stało. Czerwiec. Cisza. Żadnego telefonu w pierwszy tydzień, żadnego w drugi. W trzecim tygodniu napisałam do Kingi: "Może wpadłabyś z Kubusiem w sobotę? Zrobię placek ze śliwkami." Odpowiedź przyszła po pięciu godzinach: "W sobotę mamy plany, może następnym razem :)"

Buźka z nawiasem. Następnym razem. Wiem, co to znaczy - następny raz będzie, kiedy nowa opiekunka weźmie urlop albo zachoruje.

Koleżanka z pracy, Basia, z którą chodzimy na spacery po Polu Mokotowskim, powiedziała mi kiedyś: "Iwona, twoja córka dzwoni, kiedy cię potrzebuje, a nie kiedy za tobą tęskni. To jest różnica." Zezłościłam się wtedy i przez tydzień nie rozmawiałyśmy. Teraz patrzę na dinozaura i myślę, że Basia miała rację. Albo nie. Może Kinga po prostu nie umie inaczej. Może ja nie nauczyłam jej, jak się tęskni za matką.

Wczoraj wieczorem telefon zabrzęczał. Ekran: Kinga. Niedzielna pora, między ósmą a dziewiątą. Serce mi zabiło mocniej - jak głupia. Podniosłam. "Mamo, jak się czujesz?"

Odpowiedziałam: "Dobrze, Kinga."

I czekałam.