Mąż co roku w lutym jedzie na tydzień do Zakopanego, na zjazd kolegów z wojska — „nart już nie, tylko wspominamy“. W kieszeni jego kurtki, przy praniu, znalazłam papierową opaskę na rękę: „All inclusive - Hotel Sunrise, Hurghada“.

Mąż co roku w lutym jedzie na tydzień do Zakopanego, na zjazd kolegów z wojska — „nart już nie, tylko wspominamy“. Wrócił opalony, „bo w górach słońce od śniegu ostre“, i jak zawsze przywiózł oscypka. W kieszeni jego kurtki, przy praniu, znalazłam papierową opaskę na rękę: „All inclusive — Hotel Sunrise, Hurghada“.

Opaska była z tego śliskiego papieru, którego nie da się rozerwać palcami. Ktoś ją przeciął nożyczkami, brzegi były równiutkie. Wyjęłam ją z kieszeni kurtki Ryszarda razem z paragonem ze stacji benzynowej i dwiema monetami, na których cyfry wyglądały jak robaczki. Pomarańczowa, z nadrukiem: „All inclusive - Hotel Sunrise, Hurghada”.

Stałam nad otwartą pralką i myślałam tylko o jednym: przecież oscypek jeszcze leży w lodówce.

Od dwudziestu lat, zawsze w drugim tygodniu lutego, Rysiek pakował tę samą granatową torbę i jechał do Zakopanego na zjazd chłopaków z jednostki w Orzyszu. Osiemdziesiąty czwarty, zasadnicza, czołgi, błoto po kolana. Kiedyś jeszcze szusowali po Nosalu.

- Nart już nie, Lucynka, tylko wspominamy - mówił od kilku lat w progu, całując mnie w policzek.

Wracał w niedzielę wieczorem z oscypkiem w szarym papierze i opowieścią, kto utył, kto wyłysiał, komu się wnuk urodził. W tym roku wrócił brązowy jak kasztan.

- W górach słońce od śniegu ostre - zaśmiał się, kiedy mama zawołała z dużego pokoju, że wygląda jak Cygan z wesela.

Mama leży u nas od czterech lat, od kiedy złamała biodro na oblodzonym chodniku pod blokiem na Ustroniu. Ja mam pół etatu w aptece dwa przystanki dalej, Rysiek jest na kolejarskiej emeryturze i dorabia na elektryce po znajomych. Kasa do ręki, nigdy nie pytałam ile. To on podnosi mamę do mycia, bo ja z moim kręgosłupem już nie dam rady. Na ten jeden tydzień w lutym biorę urlop i jakoś to ciągnę sama.

Sześćdziesiąt jeden lat. Trzydzieści osiem lat małżeństwa. I siedziałam na brzegu wanny z kawałkiem kolorowego papieru, którego nie umiałam nigdzie włożyć.

Poszłam do kuchni i wyjęłam oscypka. Nie był w szarym papierze. Był w folii, a na folii siedziała naklejka z kodem kreskowym i logo sieciówki, w której robię zakupy co czwartek.

Zaczęłam sobie przypominać. Od paru lat dzwonił wieczorami przez WhatsAppa, bo „w pensjonacie zasięg słaby, a wifi jest”. W tle grała muzyka, ale nie góralska. Mówiłam sobie, że karczmy teraz puszczają, co chcą. Zdjęć nie przysyłał, bo „chłopy się nie fotografują, Lucynka, nie te lata”.

Następnego dnia, kiedy Rysiek pojechał wymieniać komuś gniazdka, zadzwoniłam do Krysi, żony Zdziśka z Ełku. Znałyśmy się z dawnych wesel.

- Lucynka, kochana, jaki zjazd? - zdziwiła się. - Oni się ostatni raz widzieli w dwudziestym, jeszcze przed tym całym covidem. Potem Zdzisiek miał udar, Mietek zmarł, a reszta… No przecież wiesz.

Nie wiedziałam. Powiedziałam, że oczywiście, że wiem, że mi się pomyliło, że starość nie radość. Odłożyłam słuchawkę i otworzyłam szufladę w meblościance, tę z dokumentami. Paszport Ryszarda leżał pod aktem małżeństwa. Wydany w dwudziestym pierwszym. Nigdy nie mówił, że wyrabia paszport.

Pięć lutych. Pięć oscypków.

Wieczorem mama zasnęła wcześnie. Położyłam opaskę na stole, obok jego herbaty z cytryną. Rysiek wszedł do kuchni, spojrzał i usiadł bardzo powoli, jakby go coś zabolało w kolanie.

- Nie zaczynaj od krzyku - powiedział cicho. - Mama śpi.

- To ty zacznij.

Długo kręcił łyżeczką w szklance, chociaż cukru nie słodzi od lat.

- Zjazdy się skończyły. W dwudziestym pierwszym nikt nie przyjechał, w dwudziestym drugim zostało nas dwóch. I ja wtedy pomyślałem… - urwał. - Że jak ci powiem, to już nigdy nie wyjadę. Że będę do końca życia przewijał twoją matkę i to jest w porządku, ja się nie skarżę, ale ten jeden tydzień…

- I pojechałeś do Egiptu.

- Bo zawsze mówiłaś, że na co nam Egipt, jak mamy Bałtyk.

To była prawda. Mówiłam tak. Mówiłam tak przez trzydzieści lat, kiedy Marzena chciała na studia, kiedy trzeba było spłacić kredyt za mieszkanie, kiedy mama zachorowała.

- Sam? - zapytałam.

- Sam.

Wyjął telefon, otworzył galerię i podsunął mi go po ceracie. Morze takie, jakiego nie widziałam nigdy. Basen. Talerz z czymś pomarańczowym. I Rysiek. Rysiek na leżaku, Rysiek na tle palm, Rysiek w kapeluszu, Rysiek uśmiechnięty od ucha do ucha, jak dawno go nie widziałam. Dużo zdjęć. Bardzo dużo jak na człowieka, który nie umie zrobić sobie selfie.

- Kto ci te zdjęcia robił?

- Kelner. Animator. Różnie, ludzie są tam mili.

Patrzyłam na niego i nie wiedziałam, czy jestem bardziej wściekła, czy bardziej mi go żal. Pięć lat kłamał mi prosto w oczy. Pięć lat ja sama dźwigałam mamę przez ten tydzień, a on leżał przy basenie. I jednocześnie wiedziałam, ile razy przez te cztery lata wstawał w nocy, kiedy mama wołała, żebym ja mogła spać przed pracą.

- Dobrze - powiedziałam w końcu. - W przyszłym roku jedziemy razem. Załatwię mamie opiekę wytchnieniową, w MOPS-ie mają taki program. Tydzień. Ty i ja, Hurghada.

Rysiek nie odpowiedział. Milczał za długo. Tak długo, że herbata przestała parować.

- Lucynka - powiedział wreszcie, nie patrząc na mnie. - To był mój tydzień.

Wstał, wziął papierosy, których przy mnie nie palił od dziesięciu lat, i wyszedł na balkon.

Opaski nie wyrzuciłam. Leży w szufladzie, pod jego paszportem. Nie wiem jeszcze, czy w przyszłym lutym pojadę z nim, czy zamiast niego. Wiem tylko, że jedno pytanie wraca do mnie co wieczór, kiedy gaszę światło.

Kto trzymał telefon?

Oscypka zjadła mama. Powiedziała, że w tym roku jakiś mało wędzony.